Ocena ryzyka zawodowego kosmetyczki i kosmetologa – BHP w salonie beauty

Chcesz zatrudnić w salonie pierwszą pracownicę i kompletujesz dokumentację potrzebną do dopuszczenia jej do pracy? Wśród umów, badań lekarskich i szkoleń BHP pojawi się karta oceny ryzyka zawodowego – dokument, o którym łatwo zapomnieć, bo przy otwieraniu salonu nikt o nim nie wspomina. Gdy zaczniesz szukać informacji, szybko okaże się, że jedne źródła mówią o gotowych wzorach do pobrania, inne odsyłają do specjalisty BHP, a jeszcze inne sugerują, że dla jednoosobowej działalności obowiązek tworzenia jej w ogóle nie istnieje. Co jest prawdą?

Odpowiedź zależy od Twojej konkretnej sytuacji – od tego, czy zatrudniasz pracowników na umowę o pracę, czy współpracujesz z osobami na umowach cywilnoprawnych lub B2B, czy prowadzisz salon w pojedynkę i nie zatrudniasz nikogo. Sprawdź, które formalności dotyczą Twojego przypadku, co powinna zawierać karta oceny ryzyka zawodowego i jak przygotować dokumentację BHP zgodnie z aktualnymi przepisami.

• 
• 
• 

PromocjaProdukt w promocji

Natychmiastowa wysyłka

Ocena Ryzyka Zawodowego – Kosmetolog. Metody: PN-N-18002, Risk Score, PHA, JSA, Five Steps w jednej paczce

290,00 zł Pierwotna cena wynosiła: 290,00 zł.199,00 złAktualna cena wynosi: 199,00 zł.

Kompletna Ocena Ryzyka Zawodowego na stanowisku Kosmetolog/Kosmetyczka – opracowana 5 uznanymi metodami: PN-N-18002, Risk Score, PHA, JSA i Five Steps. Pakiet zawiera 5 gotowych dokumentów .docx z 18 zidentyfikowanymi zagrożeniami, matrycami ryzyka, środkami ochrony, rankingiem priorytetów, kartami zapoznania pracowników i miejscem na dane salonu. Zgodne z wymaganiami PIP. Edytowalne – wydrukuj, podpisz, wdrażaj.

ilość Ocena Ryzyka Zawodowego – Kosmetolog. Metody: PN-N-18002, Risk Score, PHA, JSA, Five Steps w jednej paczce −+

Czym jest ocena ryzyka zawodowego?

Karta oceny ryzyka zawodowego porządkuje wszystko, co może zagrozić zdrowiu pracownicy w trakcie codziennej pracy w salonie. W przypadku kosmetyczki to przede wszystkim:

• kontakt z preparatami chemicznymi przy stylizacji paznokci czy zabiegach pielęgnacyjnych;
• długie godziny pracy w jednej pozycji nad rękami klientki;
• ryzyko skaleczenia cążkami, frezami lub innymi ostrymi narzędziami;
• ekspozycja na materiał biologiczny przy każdym zabiegu, który narusza ciągłość tkanek.

Każde z tych zagrożeń trafia do karty osobno – razem z oceną, jak prawdopodobne jest jego wystąpienie, jakie mogłoby mieć skutki i jakie środki ochrony już funkcjonują w Twoim salonie. Bez tego rozłożenia na czynniki pierwsze trudno realnie ocenić, czy salon zapewnia pracownicom bezpieczne warunki pracy.

Dla każdego stanowiska pracy w salonie musisz mieć osobną kartę, bo każdy zawód wiąże się z innym profilem zagrożeń. Zabiegi laserowe i iniekcje niosą zupełnie inne ryzyko niż osiem godzin pracy przy komputerze w recepcji, dlatego jeden wspólny dokument dla całego zespołu nie odda specyfiki żadnej z tych ról. Inspektor PIP od razu wyłapie taką niezgodność podczas kontroli.

Pomocą w przygotowaniu osobnych kart są kody zawodów z polskiej klasyfikacji prowadzonej przez Główny Urząd Statystyczny – w tym przypadku ORZ 514202.

Co to jest ORZ 514202? Skrót ORZ oznacza Ocenę Ryzyka Zawodowego. Numer 514202 to kod stanowiska kosmetyczki w polskiej Klasyfikacji Zawodów i Specjalności prowadzonej przez Główny Urząd Statystyczny. Inne kody mają kosmetolog i fryzjer – dlatego ich karty oceny ryzyka są osobnymi dokumentami.

Karta oceny ryzyka zawodowego nie jest dokumentem przygotowywanym raz na zawsze. Wystarczy, że w ofercie pojawi się nowy preparat chemiczny, w salonie stanie frezarka nowej generacji albo otworzysz dodatkowe stanowisko zabiegowe – każda z tych sytuacji wymaga aktualizacji zapisów w karcie i podpisania nowej wersji.

Kiedy karta oceny ryzyka jest obowiązkowa i kto ją przygotowuje?

Przeprowadzenie i udokumentowanie oceny ryzyka zawodowego dla każdego stanowiska pracy to obowiązek pracodawcy – w salonie kosmetycznym należy on do właściciela. Tak mówi Kodeks pracy i nie ma od tego wyjątków. Karta oceny ryzyka zawodowego może powstać na różne sposoby, ale podpis pod gotowym dokumentem zawsze zostaje Twój i to Ty odpowiadasz za jego treść podczas kontroli Państwowej Inspekcji Pracy.

Jednoosobowa działalność, etat, B2B – kiedy karta oceny ryzyka zawodowego jest obowiązkowa?

Jeśli prowadzisz salon w pojedynkę i nie zatrudniasz nikogo, obowiązek przeprowadzenia oceny ryzyka zawodowego Cię nie dotyczy. Kodeks pracy reguluje relację między pracodawcą a pracownikiem – a nie jesteś własnym pracodawcą. Sytuacja zmienia się przy pierwszej umowie o pracę z kosmetyczką, recepcjonistką czy inną osobą na etat – w dniu, w którym dopuszczasz nową pracownicę do obowiązków, karta oceny ryzyka zawodowego musi już być gotowa.

Kwestia umów cywilnoprawnych i samozatrudnienia jest nieco bardziej zawiła. Formalnie ocena ryzyka zawodowego dotyczy umów o pracę, ale jeśli osoba na umowie zleceniu albo na własnej działalności pracuje wyłącznie w Twoim salonie, na Twoim sprzęcie i według grafiku, który Ty ustalasz, Państwowa Inspekcja Pracy może uznać, że to ukryty stosunek pracy – ze wszystkimi wynikającymi z tego obowiązkami BHP. Bezpieczniej więc przygotować ocenę ryzyka również dla stanowisk obsadzonych przez współpracowniczki na B2B niż liczyć, że inspektor uzna umowę za czysto cywilnoprawną.

Co to jest ORZ 514202? Skrót ORZ oznacza Ocenę Ryzyka Zawodowego. Numer 514202 to kod stanowiska kosmetyczki w polskiej Klasyfikacji Zawodów i Specjalności prowadzonej przez Główny Urząd Statystyczny. Inne kody mają kosmetolog i fryzjer – dlatego ich karty oceny ryzyka są osobnymi dokumentami.

Z jakimi zagrożeniami spotkasz się w codziennej pracy?

Praca w gabinecie kosmetycznym łączy elementy kilku różnych zawodów. Z jednej strony jest to usługa osobista wykonywana w bezpośrednim kontakcie z klientką, z drugiej praca z preparatami chemicznymi, a z trzeciej procedury zbliżone do tych z gabinetu zabiegowego. Takie połączenie tworzy specyficzne warunki pracy, w których stykasz się z szerokim spektrum czynników ryzyka, które musisz odpowiednio zidentyfikować.

Czynniki ryzyka w pracy kosmetyczki mieszczą się w pięciu głównych grupach. Każda z nich wymaga odrębnej analizy i odrębnych środków zapobiegawczych, dlatego karta oceny ryzyka zawodowego rozbija je na osobne pozycje i porządkuje według jednej metody.

Kontakt z materiałem biologicznym

Wiele zabiegów wiąże się z ryzykiem kontaktu z krwią, wydzielinami albo fragmentami naskórka klientki. Materiał biologiczny może pojawić się na narzędziu lub powierzchni stanowiska podczas manicure i pedicure, depilacji woskiem, mikrodermabrazji, oczyszczania wodorowego czy mezoterapii mikroigłowej. Praktycznie każdy zabieg, który w jakikolwiek sposób narusza ciągłość tkanek lub odsłania głębsze warstwy skóry, stwarza taką możliwość.

Najpoważniejszym zagrożeniem w tej grupie jest ryzyko zakażenia wirusami przenoszonymi drogą krwi – HBV (wirus zapalenia wątroby typu B), HCV (wirus zapalenia wątroby typu C) i HIV. Do tego dochodzą infekcje bakteryjne i grzybicze, które, choć nie są tak groźne, jak wirusy, potrafią skutecznie wyłączyć pracownicę z pracy na kilka tygodni.

Najczęstszą drogą ekspozycji jest skaleczenie ostrym narzędziem, które wcześniej miało kontakt z krwią klientki. Drugą drogą jest kontakt uszkodzonej skóry rąk kosmetyczki z materiałem biologicznym, a trzecią – rozprysk takiego materiału na błony śluzowe oczu lub nosa.

Ekspozycja na substancje chemiczne

W salonie kosmetycznym codziennie masz kontakt z dziesiątkami preparatów chemicznych. Do najczęściej używanych należą aceton i inne rozpuszczalniki, kwasy AHA i BHA stosowane w peelingach, utleniacze, formaldehyd zawarty w niektórych preparatach utwardzających paznokcie, monomery akrylowe, nadtlenek wodoru i amoniak. Do tego dochodzą opary z lamp UV i LED do utwardzania lakierów hybrydowych oraz pyły z opiłków paznokci powstające podczas frezowania.

Jedne substancje drażnią skórę i drogi oddechowe, inne uczulają, a jeszcze inne mają potencjał kancerogenny przy długotrwałej ekspozycji.

Każdy preparat chemiczny używany w salonie powinien mieć kartę charakterystyki dostępną dla pracowników. Pełni ona jednocześnie funkcję dokumentacji pomocniczej do oceny ryzyka, bo zawiera wszystkie informacje o zagrożeniach związanych z daną substancją – to do nich będziesz sięgać przy każdym wpisie do karty oceny ryzyka zawodowego.

Skutki długotrwałej ekspozycji obejmują przede wszystkim alergie skórne, do których zaliczają się wypryski kontaktowe, zapalenie skóry rąk i alergia na akrylany. Druga grupa to schorzenia układu oddechowego, do których należą nieżyt nosa, astma zawodowa i podrażnienia błon śluzowych. Obie grupy są zaliczane do chorób zawodowych rozpoznawanych u pracowników branży kosmetycznej i obie pojawiają się jako konkretne pozycje w karcie oceny ryzyka zawodowego.

Więcej o wymaganiach dotyczących wymogów dotyczących gabinetów beauty przeczytasz w artykule Wymogi sanitarne w salonie kosmetycznym – co musisz wiedzieć?

Ostre narzędzia i urazy mechaniczne

Ostre narzędzia są w pracy kosmetyczki codziennością. Pod ręką masz cążki, nożyczki, frezy, ostrza do tarki, igły, lancety i szpatułki, a każde z tych narzędzi może spowodować skaleczenie. Uraz na stanowisku pracy to nie tylko zranienie skóry – jeśli narzędzie miało wcześniej kontakt z krwią klientki, staje się też potencjalną drogą ekspozycji na materiał biologiczny.

Drugą grupą urazów mechanicznych są oparzenia. Do oparzeń może dojść przy kontakcie z gorącym woskiem do depilacji, parafiną, ciepłymi ręcznikami, prostownicami i innymi akcesoriami. Trzecią grupę stanowią oparzenia chemiczne wywołane kwasami używanymi przy peelingach – reakcja skórna może pojawić się także u osoby wykonującej zabieg.

Procedury postępowania po skaleczeniu i oparzeniu należą do najważniejszych dokumentów BHP w salonie – tuż obok karty oceny ryzyka zawodowego. Każda pracownica musi wiedzieć dokładnie, co robić w pierwszych minutach po wypadku – jak zabezpieczyć ranę, kogo poinformować, kiedy zgłosić się do lekarza i kiedy zdarzenie trafia do rejestru wypadków przy pracy.

Obciążenia układu mięśniowo-szkieletowego

Codzienna praca kosmetyczki przeciąża układ mięśniowo-szkieletowy z dwóch stron – przez utrzymywanie tej samej, wymuszonej pozycji ciała przez kilka godzin bez przerwy i przez powtarzalne, drobne ruchy nadgarstkiem oraz palcami przy każdym zabiegu. Wymuszone pozycje to długie stanie przy stanowisku do depilacji, siedzenie w pochyleniu nad rękami klientki podczas manicure czy napięte mięśnie karku przy pracy z twarzą klientki ułożoną w pozycji leżącej. Każdy z tych elementów po latach zostawia ślad na zdrowiu, choć w codziennej pracy łatwo go zlekceważyć.

Z takich obciążeń wynikają konkretne dolegliwości zaliczane do chorób zawodowych branży kosmetycznej. Najczęściej rozpoznawany jest zespół cieśni nadgarstka, do tego dochodzą zwyrodnienia kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego, przewlekłe bóle barków oraz żylaki kończyn dolnych spotykane szczególnie u osób spędzających dużo czasu na stojąco przy zabiegach depilacyjnych. Karta oceny ryzyka zawodowego musi wymienić wszystkie te dolegliwości razem z konkretnymi środkami profilaktycznymi, które wprowadzisz w salonie – od ergonomicznych krzeseł po regularne przerwy w grafiku. 

Czynniki psychospołeczne

W starszych ocenach ryzyka tę kategorię pomijano, dzisiaj traktuje się ją na równi z każdą inną grupą zagrożeń. W pracy kosmetyczki czynniki psychospołeczne obejmują kilka różnych sytuacji – największą presję wywołuje grafik zaplanowany co do kwadransa, w którym każde opóźnienie przekłada się na cały dzień. Drugim źródłem stresu jest kontakt z trudną klientką oraz odpowiedzialność za efekt zabiegu, szczególnie przy zabiegach trwałych. Trzeci obszar to monotonia powtarzalnych czynności przy zabiegach standardowych oraz praca w izolacji, jeśli prowadzisz salon w pojedynkę.

Punktem wyjścia jest realistyczne planowanie grafiku z buforem czasowym między klientkami, tak, żeby spóźnienie jednej osoby nie wywracało reszty dnia. Do tego warto opracować spisane procedury postępowania w sytuacjach konfliktowych z klientem, zadbać o dostęp pracownic do wsparcia branżowego (choćby przez grupy zawodowe w mediach społecznościowych), a w większych zespołach wprowadzić rotację zadań, żeby uniknąć monotonii.

Wszystkie te środki profilaktycznie muszą trafić do karty oceny ryzyka zawodowego.

Którą metodę oceny ryzyka zawodowego warto wybrać dla salonu beauty?

Polskie przepisy nie wskazują konkretnej metody oceny ryzyka zawodowego. Jako pracodawca możesz wybrać dowolną – ważne, żeby prowadziła do rzetelnej, udokumentowanej analizy. W salonach branży beauty stosuje się trzy podejścia.

• 
• 
• 
• 
• 

PromocjaProdukt w promocji

Natychmiastowa wysyłka

Ocena Ryzyka Zawodowego – Kosmetolog. Metoda: PN-N-18002

92,00 zł Pierwotna cena wynosiła: 92,00 zł.59,00 złAktualna cena wynosi: 59,00 zł.

Ocena Ryzyka Zawodowego na stanowisku Kosmetyczka – opracowana metodą PN-N-18002 (polska norma). Dokument zawiera 20 zagrożeń specyficznych dla gabinetu kosmetycznego (kontakt z substancjami chemicznymi, promieniowanie UV/IPL/laser, mikronakłuwanie, ergonomia, reakcje alergiczne klientów), pełną matrycę ryzyka 3×3, środki ochrony stosowane i proponowane, podsumowanie z priorytetami oraz kartę zapoznania pracowników. Gotowy plik .docx – wpisz dane gabinetu, wydrukuj, podpisz i wdrażaj. Zgodne z wymaganiami Państwowej Inspekcji Pracy.

ilość Ocena Ryzyka Zawodowego – Kosmetolog. Metoda: PN-N-18002 −+

Polska Norma PN-N-18002 to najczęściej spotykane podejście w dokumentacji BHP w Polsce. Proponuje ona trzystopniową skalę ryzyka (małe, średnie, duże) opartą na ocenie ciężkości możliwych następstw i prawdopodobieństwa wystąpienia. Jest intuicyjna, łatwa do zastosowania bez specjalistycznej wiedzy i dobrze pasuje do salonu o standardowym zakresie usług. Większość gotowych pakietów dokumentacji dla branży beauty bazuje na tej metodzie jako standardzie branżowym.

Risk Score opiera się na trzech zmiennych – prawdopodobieństwie zdarzenia, częstotliwości ekspozycji na zagrożenie i ciężkości możliwych skutków. Każdej zmiennej przypisujesz wartość liczbową, a iloczyn daje wynik mieszczący się w jednej z pięciu kategorii (od pomijalnego do nieakceptowanego). Risk Score sprawdza się, gdy potrzebujesz dokładnego rozróżnienia między poszczególnymi zagrożeniami albo gdy salon ma bardziej złożony profil usług.

PHA, czyli Preliminary Hazard Analysis, to metoda wstępnej analizy zagrożeń. Używa się jej najczęściej przy nowo otwieranym salonie, gdy nie ma jeszcze danych historycznych o incydentach i wypadkach. PHA pozwala zidentyfikować potencjalne zagrożenia jeszcze przed rozpoczęciem działalności i od pierwszego dnia wprowadzić środki profilaktyczne.

Co znajduje się w karcie oceny ryzyka zawodowego i kto ją przygotowuje

Karta oceny ryzyka zawodowego ma określoną strukturę – niezależnie od tego, kto ją tworzy i jaką metodą oceny się posługuje. Sposób przygotowania karty zależy od tego, ile masz czasu, czy znasz metodologię BHP i czy zależy Ci na dokumencie skrojonym pod konkretne potrzeby Twojego salonu.

Co musi zawierać karta oceny ryzyka zawodowego?

Niezależnie od wybranej metody oceny, w karcie muszą znaleźć się następujące elementy:

• dane identyfikacyjne pracodawcy i salonu – nazwa firmy, adres, NIP, dane właściciela jako osoby odpowiedzialnej za ocenę ryzyka;
• nazwa stanowiska pracy i kod zawodu – dla kosmetyczki będzie to ORZ 514202;
• opis stanowiska pracy i wykonywanych czynności – konkretny zakres obowiązków pracownicy, używany sprzęt, stosowane preparaty, miejsce pracy w salonie;
• identyfikacja zagrożeń w pięciu grupach – biologicznych, chemicznych, fizycznych (w tym mechanicznych), ergonomicznych i psychospołecznych;
• analiza prawdopodobieństwa wystąpienia każdego zagrożenia oraz ciężkości jego potencjalnych skutków;
• ocena ryzyka według wybranej metody – każdemu zidentyfikowanemu zagrożeniu przypisujesz konkretną wartość lub kategorię;
• lista środków profilaktycznych i zapobiegawczych stosowanych w salonie – środki ochrony osobistej, procedury, szkolenia, organizacja pracy;
• data sporządzenia dokumentu i podpis osoby odpowiedzialnej – pracodawcy lub upoważnionego specjalisty BHP;
• załącznik z potwierdzeniem zapoznania pracownika z treścią karty oceny ryzyka zawodowego, podpisany przez każdą pracownicę osobno.

Trzy sposoby na przygotowanie karty

Kartę oceny ryzyka zawodowego możesz przygotować na trzy sposoby:

• Samodzielnie – to opcja dla osób, które ukończyły szkolenie BHP dla pracodawców i znają metodologię oceny ryzyka, na przykład Polską Normę PN-N-18002. Wymaga to dobrej orientacji w przepisach BHP i specyfice branży beauty.
• Zlecić wykonanie dokumentu specjaliście BHP albo firmie świadczącej usługi BHP – to w branży beauty najpopularniejsze rozwiązanie, bo zdejmuje z Ciebie konieczność wgłębiania się w metodologię, a specjalista odpowiada za zgodność karty z aktualnymi przepisami.
• Skorzystać z gotowej karty opracowanej dla branży beauty i dostosować jej do swojego salonu – to opcja, która oszczędza najwięcej czasu i daje pewność, że dokument obejmuje wszystkie zagrożenia typowe dla pracy w gabinecie kosmetycznym.

Jeśli nie masz czasu na samodzielne opracowywanie dokumentu od podstaw, gotową kartę oceny ryzyka zawodowego znajdziesz na stronie Karta oceny ryzyka zawodowego dla kosmetyczki. Została ona opracowana zgodnie z PN-N-18002 i obejmuje zagrożenia charakterystyczne dla pracy w salonie kosmetycznym.

Pełna dokumentacja – z procedurami sanitarnymi, zabiegowymi i checklistą do kontroli – wchodzi w skład kompletnego pakietu dla salonów beauty. Oba dokumenty trafiają do Ciebie w edytowalnym formacie Word, więc wystarczy uzupełnić je danymi swojego salonu. 

Jakie środki profilaktyczne warto wprowadzić w salonie?

Identyfikacja zagrożeń to dopiero pierwszy krok. Drugim, ważniejszym, jest wprowadzenie w Twoim salonie środków profilaktycznych, które te zagrożenia ograniczają. W ocenie ryzyka zawodowego wymienia się trzy rodzaje takich środków – techniczne, organizacyjne i indywidualne. Każdy z nich pełni inną funkcję i każdy ma inną skuteczność.

Środki techniczne

Środki techniczne to wszystko, co masz na stałe zamontowane w salonie i co działa niezależnie od pracownicy. Należą do nich wentylacja stanowiska paznokciowego, pochłaniacz pyłu przy frezarce, sterylizator stojący w wydzielonej strefie, oświetlenie o odpowiednim natężeniu i regulowane meble pozwalające dopasować stanowisko do wzrostu kosmetyczki. Do tej grupy zaliczają się też zamykane pojemniki na ostre narzędzia i osobne strefy dezynfekcji.

Ze wszystkich grup środki techniczne są najskuteczniejsze, bo ich działanie nie zależy od tego, czy ktoś o nich pamięta.

Środki organizacyjne

Środki organizacyjne to procedury, harmonogramy i wewnętrzne zasady działania Twojego salonu. Najważniejsze z nich to procedura dezynfekcji narzędzi, postępowania z odpadami medycznymi i postępowania po ekspozycji zawodowej. Obok nich w tej grupie mieści się harmonogram szkoleń BHP, system rotacji zadań w większych zespołach i planowanie przerw między zabiegami.

Skuteczność tych środków zależy bezpośrednio od tego, czy Twoi pracownicy znają procedury i konsekwentnie je stosują – dlatego tak ważne są szkolenia wstępne i okresowe oraz podpisany protokół zapoznania się z nimi.

Środki ochrony osobistej

Środki ochrony osobistej to wyposażenie indywidualne, które zapewniasz każdej pracownicy. Standardowy zestaw obejmuje jednorazowe rękawiczki nitrylowe przy każdym zabiegu, maseczkę medyczną lub FFP2 przy frezowaniu, okulary ochronne przy pracy z kwasami i podczas frezowania, fartuch ochronny oraz antypoślizgowe obuwie robocze.

Ta grupa daje najmniejszą gwarancję skuteczności z trzech, bo zależy od codziennej dyscypliny pracowników, ale jest niezbędna wszędzie tam, gdzie środki techniczne i organizacyjne nie wystarczają.

Kiedy trzeba zaktualizować ocenę ryzyka zawodowego?

Karta oceny ryzyka zawodowego nie jest dokumentem, który raz przygotowany może leżeć w segregatorze przez całą działalność salonu. Przepisy wymagają jej aktualizacji w określonych sytuacjach, a dobra praktyka podpowiada, że nawet bez konkretnego wydarzenia warto wracać do dokumentu raz na kilka lat.

Aktualizacja karty jest obowiązkowa w sytuacjach takich jak:

• zmiana stanowiska pracy – kiedy pracownica przechodzi na inne stanowisko albo do jej obowiązków dochodzą nowe zabiegi;
• wprowadzenie nowego sprzętu lub urządzenia – w salonie pojawia się urządzenie do nowej technologii zabiegowej, lampy UV zostają zastąpione lampami LED albo na stanowisku stylizacji paznokci pojawia się frezarka nowej generacji;
• wprowadzenie nowego preparatu chemicznego – do oferty dochodzi zabieg z nowym typem kwasu, nowym utleniaczem albo nową grupą akrylanów;
• wypadek przy pracy lub stwierdzona choroba zawodowa – każde takie zdarzenie wymaga ponownej analizy zagrożeń na danym stanowisku;
• zmiana obowiązujących przepisów – w grę wchodzi nowelizacja Kodeksu pracy, aktualizacja norm BHP albo nowe wymogi sanitarne;
• zmiana układu lub funkcji pomieszczeń – gdy salon przechodzi przebudowę, dochodzi nowe stanowisko albo zmienia się lokalizacja gabinetu.

Niezależnie od powyższych sytuacji warto przeglądać kartę co dwa, trzy lata, nawet jeśli formalnie nic się nie zmieniło. Po kilku latach pracy w salonie widać już, które stanowiska generują najwięcej drobnych skaleczeń, gdzie pracownice najczęściej skarżą się na bóle pleców i które procedury w praktyce nie sprawdzają się tak, jak zakładała pierwsza wersja karty. Taka aktualizacja porządkuje zapisy zgodnie z rzeczywistością salonu, a nie zgodnie z teorią z dnia otwarcia.

Każda aktualizacja powinna mieć datę i podpis osoby odpowiedzialnej za ocenę ryzyka. Starej wersji karty nie wyrzucaj – zostaw ją w archiwum dokumentacji BHP razem z poprzednimi szkoleniami i rejestrami wypadków.

Co sprawdza PIP i sanepid w zakresie oceny ryzyka zawodowego?

Ocenę ryzyka zawodowego mogą sprawdzić dwie różne instytucje – Państwowa Inspekcja Pracy i Państwowa Inspekcja Sanitarna. Każda z nich patrzy na ten dokument z innej strony, ma inne uprawnienia i inny zakres pytań, dlatego warto wiedzieć, czego konkretnie spodziewać się podczas każdej z tych kontroli.

Państwową Inspekcję Pracy interesuje BHP w pełnym zakresie, więc to właśnie inspektor PIP najdokładniej przyjrzy się Twojej karcie oceny ryzyka zawodowego. Sprawdzi przede wszystkim, czy karta w ogóle istnieje – i czy jest osobna dla każdego stanowiska pracy w salonie.

Potem zwróci uwagę na:

• aktualność dokumentu, czyli datę sporządzenia, kompletne podpisy i to, czy karta odpowiada obecnemu stanowi salonu;
• zgodność opisanych zagrożeń z tym, co rzeczywiście widać na stanowisku pracy;
• potwierdzenia zapoznania pracownic z treścią karty;
• spójność karty z resztą dokumentacji BHP, czyli z zaświadczeniami o szkoleniach, badaniami lekarskimi i rejestrem wypadków;
• czy środki profilaktyczne wpisane do karty rzeczywiście są stosowane w salonie – czy pracownice naprawdę noszą rękawiczki i okulary ochronne, a procedury postępowania są przestrzegane na co dzień.

Sanepid patrzy na salon głównie pod kątem warunków sanitarnych. Inspektor sanepidu nie jest specjalistą BHP i samej karty oceny ryzyka raczej nie będzie analizował punkt po punkcie. Przy okazji kontroli sanitarnej zapyta jednak o kilka dokumentów powiązanych z tą oceną:

• aktualne badania lekarskie pracownic (łącznie z badaniami do celów sanitarno-epidemiologicznych);
• zaświadczenia o ukończeniu szkoleń BHP;
• znajomość procedur sanitarnych i postępowania po ekspozycji zawodowej.

Przygotowanie oceny ryzyka zawodowego od podstaw zajmuje sporo czasu, a kontrola PIP albo sanepidu może pojawić się w salonie bez wcześniejszej zapowiedzi. Jeśli zależy Ci na tym, żeby dokumentacja BHP była gotowa, zanim ktokolwiek o nią zapyta, sprawdź pełną ofertę gotowych wzorów dokumentów i pakietów dla branży beauty.